Het leven is net als de natuur.
Bestaande uit cyclussen.

Winter, lente, zomer en herfst.
Zomer, herfst, winter en lente.

Er wordt opgebouwd en afgebroken.
Er wordt afgebroken en opgebouwd.

Geboorte gevolgd door dood.
Dood gevolgd door geboorte.

Een piek voorafgaand aan een dal.
Een dal voorafgaand aan een piek.

Wij zijn de natuur.
Bestaande uit deze cyclussen.


Wij mensen vergeten volgens mij weleens dat wij mensen zijn, organismen die verder geëvolueerd zijn dan andere organismen. Dat wij dus de natuur zijn en dus ook uit deze zelfde cyclussen bestaan.

De cyclus die bestaat uit dood, loslaten, regen en zoveel andere negatieve processen. Gevolgd door geboorte, zonneschijn en zoveel andere positieve processen. Zonder de herfst is er geen lente. Als de blaadjes niet van de bomen afvallen, dan komen ze niet in knop te staan van het voorjaar. Het is een samenwerking tussen beide processen, zonder regen bloeien de planten niet en zonder regen is er geen zonneschijn.

We hebben beide processen nodig willen we kunnen genieten van de positieve dingen. Dit werkt dus ook zo bij de mens. Zonder dal, is er geen piek. In ons leven is er geen stijgende lijn van geluk. Geluk komt uit overwinningen, groot of klein. Geluk zit hem in die kleine momenten. Geluk wordt gevoed door die negatieve momenten. Zie het als voeding voor de planten. Je zal het negatieve moeten ervaren, wil je van het positieve genieten.

Foto door cottonbro via Pexels

Misschien vind je dit ook leuk

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *